Να’σαι καλά ρε…αλήτη ! | Të jesh mirë ore...vagabond!

Το έχω ξαναπεί. Το bogging το ξεκίνησα εξαιτίας του. Μου άρεσε το χιούμορ του, η οξυδέρκειά του, η σπιρτάδα του, το ταλέντο του γενικός. Δεν έχανα ποτέ κανένα από τα post του. Αυτός με πρότεινε κι'ολλας σε άλλους να με διαβάσουν. Άλλοι blogger, που στη διάρκεια έγιναν φίλοι , δεν ένιωθαν και "ευτυχής" που τόσο πολύ τον γούσταρα. Το λεω ,όμως, και σήμερα που ο αγαπημένος μου pitsirikos έκλισε το blog του: εγώ τον ευχαριστώ! Σίγουρα , τέτοιο πνεύμα στη blogosfera δεν υπάρχει. Υπάρχουν καλύτεροί του και πάρα μα πάρα πολλοί χειρότεροί του. Κανένας , όμως, σαν αυτόν. Και φυσικά, αυτός απο τον οποίον επηρεάστηκα πιο πολύ εδώ μέσα. Να’σαι καλά ρε…αλήτη!

* * * * * * * * *

E kam thënë sërish. Blogging fillova për hatrin e tij. Më pëlqeu humori që ka, zgjuarsia, shkathtësia dhe talenti përgjithësisht. Nuk humba kurrë as edhe një postim të tijin. Ai ishte dhe i pari që më prezantoi tek të tjerët për të më lexuar. Blogger të tjerë, që ndërkohë u bëmë miq, nuk ndjeheshin dhe kaq të lumtur që, kaq shumë e simpatizoja. Megjithatë, po e them dhe sot që, pitsirikua im i dashur, mbylli blogun: unë e falënderoj!
Me siguri, personazh të tillë në blogosferë, tjetër nuk ka. Ka më të mirë nga ai, ka dhe shumë e shumë të tjerë më të dobët nga ai. Asnjëri, ama, si ai. Dhe sigurisht, ai që pati influencën më të madhe tek unë. Të jesh mirë ore...vagabond!