Μ'αγαπάς; / Më do?

Marsela, mbërriti në Korfuz, një natë Prilli. Të premten e Madhe. Varka motorike e Nderimit, e nxori bashkë me shtatë vajza, në plazhin e Arilës. Një fshat, sa një pëllëmbë, që nuk krahasohej aspak me Sarandën e Marselës. Agios Saranda, do të dëgjonte këtej e tutje, ta quanin. Nderimi i dorëzoi tek një grek me makinë të mbyllur. I bëri stivë brenda, mbylli portën dhe u nisën nëpër shi. Shtatë vjet tashmë, lagej Marsela në Korfuz. Shtatë vjet dhe provoi të gjitha punët. Edhe në bostane punoi, punëtore krahu, edhe në bare e pastiçeri , edhe pastruese shtëpish, edhe kameriere sezonale në hotele. Kur u lodh ta shtien në dorë “verese”, punëdhënës e klientë, e bëri profesion…Ishte shumë e bukur Marsela dhe, shpejt u gjend ai që e nxori nga bordelloja. Jorgua, 40 vjeçar, i pashëm, i arsimuar, përgjegjës në një dikaster shtetëror të ishullit. E donte, kështu i thoshte. I mori me qira një hyrje të bukur në një pallat të ri, paksa në dalje të fshatit, i ofroi gjithçka, e kishte të siguruar. Kalonte ,thuajse, çdo pasdite me të, veçse aty nga ora 11 e mbrëmjes, ikte për në shtëpinë e tij. Dhe ngelej Marsela vetëm. Dhe bëhej nostalgjike. Ndjente mirënjohje për Jorgon, i kishte dhënë qetësinë dhe sigurinë. Por edhe ajo, i tregonte dhembshuri. E dëgjonte tek ankohej pa pushim për jetën , për gruan, për fëmijët, për nëpunësit, për të afërmit. I përkëdhelte flokët dhe e ngushëllonte. Vetëm kur ai e shihte në sy dhe e pyeste: “Më do? Ti të paktën, më do?”, ndjente një lëmsh Marsela në fyt. Dhe i vinte turp që, nuk mundëte ti thoshte një “Po” të sinqertë. I tërhiqte kokën mes gjokseve, që të mos ti shihte sytë dhe… “po Jorgo” i përgjigjej. Dhe kur ai mbyllte pas vetes derën e hyrjes së Marselës e nisej për në shtëpi, atëherë, ajo linte vetveten të lire, atëherë ia thoshte të gjitha. “Të jam mirënjohëse, më vesh, më paguan shtëpinë. Falë teje, jetoj si njeri. Kujdesesh, më jep gjithçka,, akoma dhe më shumë nga ç’ka në të vërtetë kam nevojë, kështu nuk kam dëshirë për asgjë. E di që më thua që më do, po kur me të vërtetë më je I domosdoshëm, nuk të kam. Nuk di asgjë për frikën time, për ëndërrat e mia, për shpresat e mia. Nuk di çfarë isha, nuk di çfarë doja të bëhesha, di vetëm çfarë jam: kukulla jote për të luajtur. Nuk të zemërohem se, e kuptoj që, kështu janë gjërat, e di që jam me fat, e di që Leonora “punon” në trotuar në Athinë, dhe Teuta në Selanik, mësova se Rozafa kaloi dy muaj në spital, e rrahur nga Sokoli dhe gangot e tjerë, dhe që Lulja mori ilaçe ngaqë nuk duronte më. Dhe me çdo mandatë si këto, falenderoj zotin që të solli në rrugën time. Do bëj gjithçka për ty, do të përkrah në çdo gjithçka, do të jem e dashura e përkryer dhe mikja më besnike, do lutem për ty përditë. Janë të thjeshta gjithë këto, ndër të tjera, ti kam borxh.Veçse nuk dua të më pyesësh nëse të dua. Dashuria që ëndërroja si vajzë, nuk do më paguante qiranë”

p.s.: Një falenderim nga zemra për Composition Doll që më dha mundësinë ta përkthej e ta vendos në blog.

& & & & &

Θέλω να ευχαριστήσω θερμά την Composition Doll για την άδεια της να το μεταφράσω και δημοσιεύσω στα αλβανικά. Επειδή υπάρχει ήδη στο blog της, ανατρέπω τη σειρά δημοσίευσης και βάζω πρώτα το αλβανικό κείμενο.

H Marsela έφτασε στην Κέρκυρα μια νύχτα του Απρίλη, Μεγάλη Παρασκευή. Η μηχανοκίνητη βάρκα του Nderim την έβγαλε, μαζί με άλλες επτά κοπέλες, στην παραλία Αρίλας. Ένα χωριό μια σταλιά, σε τίποτα δεν συγκρινόταν με το δικό της το Sarandë. Άγιους Σαράντα θα άκουγε να το λένε από εδώ και πέρα. Ο Nderim τις παρέδωσε σε έναν έλληνα με φορτηγάκι. Τις στοίβαξε όλες μέσα, έκλεισε την πόρτα και ξεκίνησαν μέσα στη βροχή.
Επτά χρόνια τώρα βρεχόταν η Marsela στην Κέρκυρα. Επτά χρόνια και δοκίμασε όλες τις δουλειές. Και σε μποστάνια δούλεψε, εργάτρια γης, και σε μπαρ και καφετέριες, και καθαρίστρια σε σπίτια, και εποχιακή καμαριέρα σε ξενοδοχεία. Όταν βαρέθηκε να της βάζουν χέρι τσάμπα, αφεντικά και πελάτες, το έκανε επάγγελμα.
Ήταν πολύ όμορφη η Marsela και γρήγορα βρέθηκε αυτός που την έβγαλε απ’ το μπουρδέλο. Ο Γιώργος, 40ρης, όμορφος, μορφωμένος, διευθυντής σε δημόσια υπηρεσία του νησιού. Την αγαπούσε, έτσι της έλεγε. Της νοίκιασε ένα όμορφο διαμέρισμα σε μια καινούρια οικοδομή, λίγο έξω από τη χώρα, της πρόσφερε τα πάντα, την είχε εξασφαλισμένη. Όλα της τα έδινε, εκτός από τις νύχτες του. Αυτές ανήκαν στη γυναίκα του. Περνούσε σχεδόν κάθε απόγευμα μαζί της, μόνο που εκεί, γύρω στις 11 το βράδυ, έφευγε για το σπίτι του. Και έμενε η Marsela με τον εαυτό της. Και νοσταλγούσε το Sarandë.
Ένοιωθε ευγνωμοσύνη για το Γιώργο, την είχε τραβήξει στην ηρεμία και στην ασφάλεια. Αλλά κι εκείνη του έδειχνε πως τον πονούσε. Τον άκουγε να παραπονιέται με τις ώρες για τη ζωή του, τη γυναίκα του, τα παιδιά του, τους υπαλλήλους του, τους συγγενείς του. Του χάιδευε τα μαλλιά και τον παρηγορούσε. Μόνο όταν εκείνος την κοίταζε στα μάτια και τη ρωτούσε: «Μ’ αγαπάς; Εσύ, τουλάχιστον, μ’ αγαπάς;», ένοιωθε έναν κόμπο η Marsela στο λαιμό. Και ντρεπόταν που δεν μπορούσε να του πει ένα ειλικρινές «Ναι». Του τραβούσε το κεφάλι ανάμεσα στα στήθη της, για να μη βλέπει τα μάτια της, και «ναι, Γκιώργκος» του απαντούσε.
Κι όταν εκείνος έκλεινε πίσω του την πόρτα του διαμερίσματός της για να πάει σπίτι του, τότε η Marsela άφηνε τον εαυτό της ελεύθερο, τότε του τα έλεγε όλα.
«Σου είμαι ευγνώμων, με ντύνεις, με ταΐζεις, μου πληρώνεις το νοίκι. Χάρη σ’ εσένα ζω ανθρώπινη ζωή. Με προφυλάσσεις, μου παρέχεις τα πάντα, πιο πολλά κι από αυτά που πραγματικά χρειάζομαι, έτσι δεν έχω επιθυμία για τίποτα. Ξέρω πως λες πως μ’ αγαπάς, μα όταν πραγματικά σε χρειάζομαι δεν σ’ έχω. Δεν ξέρεις τίποτα για τους φόβους μου, για τα όνειρά μου, για τις ελπίδες μου. Δεν ξέρεις τι ήμουν, δεν ξέρεις τι ήθελα να γίνω, ξέρεις μονάχα τι είμαι: η κούκλα σου να παίζεις. Δεν σου θυμώνω, καταλαβαίνω πως έτσι έχουν τα πράγματα, αντιλαμβάνομαι πως είμαι τυχερή, ξέρω πως η Leonora κάνει πεζοδρόμιο στην Αθήνα και η Teuta στη Θεσσαλονίκη, έμαθα πως η Rozafa πέρασε δυο μήνες σε νοσοκομείο, δαρμένη από τον Sokol και τα ρεμάλια του και πως η Lule πήρε χάπια γιατί δεν άντεχε άλλο. Και με κάθε μαντάτο από αυτά, ευχαριστούσα το θεό που σε έφερε στο δρόμο μου. Θα κάνω τα πάντα για σένα, θα σου συμπαραστέκομαι σε όλα, θα είμαι η τέλεια ερωμένη και η πιο πιστή φίλη, θα προσεύχομαι για σένα κάθε μέρα. Μου είναι εύκολα όλα αυτά, στα οφείλω εξάλλου.

Μόνο που δεν θέλω να με ρωτάς αν σ’ αγαπώ. Η αγάπη, που ονειρευόμουν κορίτσι, δεν θα μου πλήρωνε το νοίκι».